மொழிகளால் தொலைந்தவர்கள் - 1

"மொழிகளால் தொலைந்தவன்" - இப்புத்தகம் கிரி என்ற சிறுவனின் கதை. வட இந்தியாவில் பிறந்து, சிறுவனாக இருந்த போது, அவனின் பெற்றோர்கள் சொந்த கிராமத்தில் விவசாயம் செய்ய இயலாததால் தொடர்ந்து இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் தங்கி கட்டட வேலை செய்ய இடம்பெயரும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவர்கள் செல்லும் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும், அவனுடைய, அவனின் சகோதரியுடைய கல்வி பாதிக்கக்கூடாது என்ற காரணத்தினால் பெற்றோர்களால் பள்ளியில் சேர்க்கப்படுகிறார்கள். எனினும் புதிய ஊர், புதிய மொழி என்ற அவஸ்தையினால் பெரும் போராட்டம் தான் எஞ்சுகிறது அக்குழந்தைகளுக்கு. ஒவ்வொரு ஊரிலும் ஏதோ ஒரு ஆசிரியரோ, நண்பர்களோ, அக்கம்பக்கத்தினரோ உதவ முன்வருவதால் அப்புது மொழியினைக் கற்று குழந்தைகள் தேர்ச்சி பெறுகின்றனர். பெரும் முயற்சி, அவமானங்கள், வலிக்குப் பிறகே!

கிரிக்கு உத்வேகம் கொடுத்து உதவும் ரஜினி, தனக்கு கிடைத்த சைக்கிளை கிரி பள்ளி செல்ல கொடுக்கும் தாபா ஒன்றில் வேலை செய்யும் சோட்டூ, தினமும் பாடம் சொல்லித் தரும் வித்யா அக்கா, கிரியின் முதல் நண்பர்கள் முரளி, நகுல், கோபக்கார ஆசிரியர் என அனைத்தும் நம் மனதில் ஆழமாக பதியக்கூடியவே. கிரி ஒவ்வொரு ஊராக மாறும் போது அவனுடைய கண்ணீர் நம்மை பாதிக்கிறது. அக்குழந்தைக்கு மீண்டும் எப்போது புதிய நண்பர்கள் கிடைப்பார்களோ என்ற ஏக்கம் நமக்கும் தொற்றுகிறது.

ஒரே ஊரில் பள்ளி மாற்றும் போதே குழந்தைகள் சந்திக்கும் சிக்கல்கள் நிறைய. பெரும்பாலும் குழந்தைகளைக் கேட்டு நாம் அந்த மாற்றத்தினை கொண்டு வருவதில்லை. பெரியவர்களின் முடிவு தான். வசிக்கும் வீட்டை மாற்றும் போதும் குழந்தைகள் அவர்களின் ஏக்கத்தினை சொல்வதற்குக் கூட நம்மில் பலர் வாய்ப்பு அளிப்பதில்லை. ஊர் மாறுவதும், பள்ளி மாறுவதும் குடும்பச்சூழ்நிலை போன்ற பல காரணங்களால் என்றாலும், குழந்தைகள் தங்களின் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்தவாவது குறைந்தபட்சம் இடம் கொடுக்கலாம். கிரியின் வலியை நமக்கு கடத்துவதன் மூலம், அப்புத்தகத்தை வாசிக்கும் பெற்றோர்கள் எந்தவொரு மாற்றத்தினை முன்வைக்கும் போதும் குழந்தைகளின் எண்ணங்களுக்கு மதிப்பு அளிப்பார்கள் என்றே நம்புகிறேன்.

நிறைய மொழி கற்றுக்கொள்வது நல்ல விஷயம் என்று நாம் கருதுவதுண்டு. கிரி தான் செல்லும் ஊரின் மொழிகளைக் கற்றுக் கொண்டாலும் அதனால் அவனுக்கு பெருமை ஏதும் இல்லை என்பது நாம் பேச வேண்டிய கருபொருள். எதற்காக, எப்போது, எப்படி கற்றுக் கொள்கிறோம் என்பதை பொருத்தே ஒரு மொழியினை கற்ற திருப்தி கிடைக்கும். கட்டாயத்தின் பேரிலோ, வேறு வழியில்லாமலோ, சூழல் கைதியாகவோ கற்றுக்கொள்வது ஒருவருக்கு எந்த மகிழ்ச்சியினையும் அளிக்கப்போவதில்லை என்ற உண்மையை சொல்கிறது கிரியின் கதை.

கேள்வி நல்லா தான் இருக்கு - 6

ஓவியப் புத்தகத்தில் ஹிட்லரின் படமும் இருந்தது. ஒவ்வொரு பக்கமாக பார்த்துக் கொண்டு வந்தவள் "இவர் படத்தை மட்டும் நான் வரைய மாட்டேன்" என்றாள். காரணத்தை புரிந்துகொண்டதால் நான் அதற்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் கடந்து விட்டேன்.

                                            google images

மறுநாள் வேறு இரு படங்களை வரைந்து விட்டு ஹிட்லரின் படத்தை வரைந்துக் கொண்டிருந்தாள். அதற்கும் நான் எதுவும் கேட்கவோ, சொல்லவோ இல்லை.

வரைந்து முடித்தவுடன்,

"அம்மா, ஹிட்லரோட நிஜ பெயர் என்ன?" என்றாள்.

"அதுல எழுதிருக்கு ல, அடோல்ஃப் ஹிட்லர். அதான் அவரோட பெயர்."

"ஓ, அப்படியா!" என்று ஆச்சரியத்துடன், "இல்ல ம்மா, அந்த பேர மக்கள் தான் அவருக்கு குடுத்தாங்க னு இவ்வளவு நாளா நெனச்சேன்" என்றாள்.

நான் "ஏன் அப்படி நெனச்ச?" என்று கேட்பதற்குள், அவளே காரணத்தையும் கூறினாள்.

"அவரு பேரு ஹிட்லர் ல "ஹிட்" னு இருக்குல, அதனால அது மத்தவங்க வெச்ச பேருனு நினைச்சேன்," என்று சாதாரணமாகச் சொன்னாள். இது வரை இவ்வாறெல்லாம் நான் யோசித்ததில்லையே என்று தோன்றியது.

தொடர்ந்தாள்:

"அம்மா, அவரோட wife இப்படியெல்லாம் தப்பு பண்ணக்கூடாதுனு அவர தடுக்கலையா?"

என் பக்கம் அமைதி மட்டுமே!!

"அவரோட அப்பா, அம்மா அவருக்கு சொல்லலையா, இப்படி செய்யக்கூடாதுனு?"

----------

"சின்ன வயசுல இருந்து அவங்க அப்பா, அம்மா சொல்லிக் குடுத்துருக்க மாட்டாங்களா?"

​​----------

"எப்படித்தான் அவருக்கு இப்படி தோனுச்சோ, இவ்வளவு பேர கொல்லலாம்னு? எப்படித்தான் இந்த மாதிரி எல்லாம் தோணுமோ?"

---------

"இப்படி எல்லாம் செஞ்சதால அவருக்கு ஏதாச்சும் நல்லது கிடைச்சிருந்தாக் கூட சரி, ஆனா யாருக்கும் நல்லது இல்லையே? அப்புறம் எப்படி அவருக்கு இந்த மாதிரி செய்ய யோசனை வந்துச்சு?"

-------

"ஏதாச்சும் சொல்லும்மா."

"ஏன் அவங்க வீட்ல அவருக்கு யாரும் சொல்லலனு தெரியல பாப்பா. நான் அத பத்தி படிச்சிட்டு சொல்றேன்."

(தெரிந்த) வரலாற்றைச் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் இவ்வளவு கேள்விகளுக்கு பதில் நான் படித்த புத்தகங்களில் இல்லை. தேடல்... தேடுவோம்....

Mawlynnong 💖 we love you 💝

It has been raining for the past few days in my town. It effortlessly reminds me of our visit to Mawlynnong, Meghalaya! Mawlynnong is known as the Cleanest Village of Asia! It cannot be disputed. The not-so-big village is clean everywhere. ✈⛱

We reached the village after sunset. Oh, not sunset, as it sets early everyday. We reached around 8pm and the village was serene in the beauty of dark! After having checked-in, we wanted to take a night walk around the village. We couldn't spot villagers except for a tiny shop or two. But there were a couple of other tourists wandering around to embrace the beauty of the village. Exchanging smiles, we walked around. The tiny shop had cute souvenirs and we grabbed a few. Here and there we got a glimpse of kids who had wide smiles! We were able to spot bamboo tree house and couldn't wait till morning to climb. And not to forget, many houses were built with bamboo, explaining their way of living. But we were told that many bamboo houses have now transformed to concrete building owing to meet increasing number of tourists. One hopes that their traditional style of living does not vanish! 🌘🌆

I spotted a beautiful entrance of 'something' with well-drawn pictures, only to find out later that it was a public restroom. We couldn't control laughter because we would never find one such place back home. There were bamboo-made dustbins every 50-100 meters and hut-like structures at the same intervals for people to sit and relax. Those were beautiful and makes one yearn for such spots even after months of our return from the village. If given a deeper thought to it, it is more like our own "kuttichuvar" in small towns and villages of our State, where people sit and chat for long hours. But these spots were extremely artistic. It seemed like bus shelters too. As it was not raining, we had a really long walk and returned. We decided to wake up early to see the morning beauty of the village. 💚

It was raining in the morning. It was a beautiful sight to see tiny, teeny children walking to school with umbrella as early as 6 am. We were reminded of our town where we all would be glued to television sets or internet to find out if a holiday is declared on rainy days. Here the children cannot be given holidays as it rains almost everyday!! Their umbrellas were the same and they looked cute. It reminded us of the common school bags our children receive in government schools. We were wondering if schools provide umbrellas to children as an essential good. We stayed opposite to a school and we could see their classrooms. When there was a break or something, we saw children reading, talking and spending time near windows, with a cool weather! It was a sight that could never be erased from our minds. Children live so close with nature, on a daily basis. After sometime, we saw children running and we were told that they were going home to have breakfast and come back. Imagine, how close their houses were!! Classes went till noon and the school was closed for the day. Now children join in the streets to play or help their parents in their chores attending to guests and tourists. 👫

After visiting a living root bridge near the village (it was again unique), we came back drenched in rain. Not willing to stay indoors, we decided to take a plunge into a small waterbody that was attached to a tiny waterfall. It was just behind the room we stayed and in the heavy rains, we were in the river, enjoying the new experience. It was so cold; yet we stayed at least for an hour! ⛆☂

There were a couple of beautiful bamboo tree houses that we couldn't resist enjoying for hours. We got the sight of Bangaladesh land from the top of the tree house. We laid down for some time and again got drenched in rain! It was a magnificient sight to see how skilled they are with bamboos. A walk along a field was quiet and enjoyable! 💗💗

We had learnt from the villagers that any income the village receives on the entry of tourists, they get equally divided among the families and thereby everyone takes a sense of ownership in protecting their village and keeping it as tidy as it is! They live in a network, and it was one of the many nice things we heard about Mawlynnong! 😍

Of the whole Meghalaya trip, Mawlynnong stayed close to our hearts, and it still is, and we hope to visit the village again! The rains here in my town bring back those memories and it is soothing! 💝

கேள்வி நல்லா தான் இருக்கு - 5

சில நாட்களுக்கு முன் "ஆன் ப்ரான்க்" பற்றிய ஒரு சிறிய ஆங்கில புத்தகத்தை மகளுக்கு வாசிக்க கொடுத்தேன். அரசு பள்ளியில் படிப்பதால் ஆங்கிலம் சிறிய கடினத்துடன் வருவது இயல்பு தான் என்பதால், பொறுமையாக படித்து கதையினை எனக்கும் சொல்லுமாறு கேட்டேன். ஒவ்வொரு பக்கமாக படித்து எனக்கு சொன்னாள்.

 

அப்போது ஒரு இடத்தில் 'ஆன் ப்ராங்கி'னை 'நல்லா கவனிச்சிக்க கூட்டிட்டுப்போனாங்க' என்று சொன்னாள். 

என்னது "நல்லா கவனிச்சிக்கவா?" "ஹிட்லரா?" "யூதர்களையா?" எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 

"இல்லையே பாப்பா, அவங்கள சித்திரவதை செய்ய தானே பிடிச்சிட்டு போவாங்க!" என்றேன். 

"இல்ல அம்மா, 'concentration camp' க்கு கூட்டிட்டுப் போனாங்கனு தான் இந்த புக்ல போட்டிருக்கு. 'concentration' அப்படினா நல்ல கவனிக்க னு தான வரும்," என்றாள்.

அவளிடம், நிறைய மக்களை ஒரு இடத்தில் குவிப்பதால் அந்த பெயர் என்று சொன்னேன். குவித்து சித்திரவதை செய்யப்படும் இடம் தான் "concentration camp" என்றேன். 

பள்ளியில் 'concentration' என்ற வார்த்தைக்கு இனி  'ஆன் ப்ரான்க்' நினைவுக்கு வருவாள் என்று நினைக்கிறேன். சில பள்ளிகளில் நடப்பதும் சித்திரவதை தான் என்பதால், பெயர் காரணத்தில் பெரிய விவாதம் ஒன்றும் தேவையில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

Jane Goodall - A Netflix Interview

Jane Goodall - A name most of us would have come across in the last month as she passed away. As planned, her interview, titled "Famous Last Words - Dr Jane Goodall" was released by Netflix after her demise.

PC: google images

It was a wonderful watch with the family. Her childhood and how she was attracted to insects from a very young age were sweet. Her narration about her mother reminded me of Totto Chan's mother. Her mom made sure that none of her actions prevented young Jane from exploring the earth or anything for that matter. No wonder that Jane wanted to be greeted by her mother in the other world that she strongly believed in. This belief was contagious and it felt good for me as well to think on the same lines. I am sure that Jane and her mom would be spending some lovely time together watching all of us, from the other world which is invisible to us. On the other hand, interestingly, her role as a mother seemed to have had its own ups and downs, given her dedication towards her job that she valued & loved the most. She does not regret any of them.

One part I loved among few others is where she made a bold statement (!) on people she hated and what she wanted for them. Some of us would certainly align with her choices. She absolutely treated the whole world as her tiny teeny family and she wanted to keep it away from evil people. 

Another portion is her love towards animals, particularly Chimps, humans' closest relative (in her words). As we both share almost 96 per cent of DNA, both species are very similar in many ways, one being naturally aggressive. The way she expresses her love for her chimps is stunning. One would want to befriend a chimp right away :-) 😊

It is worth noting about her stance on luck and hard work that brought us to where she was. She was destined (she agrees herself to be lucky) to be where she was at the right time, with the right person and her hard work starting there determined the rest.

According to her, we are in war. War of protecting nature and fellow beings and this is as bad as the second world war. She left behind her legacy for the young generation to pick and carry forward. She wanted all of us to find beauty in all tiny little things around us. They might seem to be tiny but hide hell lot of surprises to beat all sorts of boredom we keep complaining about.  What is there to feel bored about on this earth!!! - This is one important message she leaves with us to ponder and experience. Next time we wait somewhere idle, we might be spending it as rather a quality time. That's something 'unable-to-live-without-cellphone' people like many of us need to try.

Towards the end, the host leaves the show and tells Jane that it is just her and the audience now and the latter would be listening to this when she would be "no more on earth." 

That moment..we all would feel something personal, known only to us. And also would want us to be "collective in nature" for nature to live long! 💖

An inspiring life journey she had! 💗 

புத்தகங்களும் மொழியாக்கங்களும் - அனுபவப் பகிர்வு

சமீபத்தில் சமூக ஊடகங்களில் பெரிய விவாதத்தை ஏற்படுத்தியது உம்பர்ட்டோ எக்கோ எழுதி தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட "ரோஜாவின் பெயர்" என்ற புத்தகம். எதிர் வெளியீடு. இப்புத்தகத்தை நான் வாசிக்கவில்லை. பலர் இதனின் மொழியாக்கம் மோசமாக உள்ளதை சுட்டிக்காட்டினர். குறிப்பாக எழுத்தாளர் சாரு நிவேதிதா அவர்கள் இதனை கடுமையாக விமர்சித்திருந்தார்.

எனது சொந்த அனுபவத்தில் நேரடி ஆங்கில புத்தகமானால் அதனை வாசிப்பதே சிறந்தது என்ற எண்ணம் உண்டு. பிற மொழி புத்தகங்கள் ஆங்கிலத்தில் கிடைக்காத பட்சத்தில் தமிழில் வாசித்தல் நலம் என்று எண்ணுவது உண்டு. இதெல்லாம் மீறியும் பல புத்தகங்களின் தமிழ் மொழியாக்கத்தை வாங்கிவிடுவதும் உண்டு. இந்த "ரோஜாவின் பெயர்" புத்தக சர்ச்சையின் போது தான் நான் இரண்டு புத்தகங்களை ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக வாசிக்க முடியாமல் திணறுவது நினைவுக்கு வந்தது. அப்புத்தகங்களை வாசிக்க அவ்வளவு சிரமமாக இருந்தது. படு மோசமான மொழியாக்கம். அந்த இரண்டுமே (கீழே) எதிர் வேளியீட்டுப் புத்தகங்கள் என்பது அதிர்ச்சி.

இதனைத் தொடர்ந்து மக்கள் பதிப்பாக (இலாப நோக்கமற்ற) வெளிவந்த "வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை" என்ற புத்தகத்தின் மொழியாக்கமும் சிறப்பாக இல்லை. மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு புத்தகங்களைவிட இது மேல். ஆனால் சில இடங்களில் அப்பட்டமாக ஆங்கில வார்த்தைகளின் நேரடி தமிழ் அர்த்ததை வழங்கியுள்ளது அபத்தம்.

ஆங்கிலமும் பிற மொழிகளும் தெரியாதவர்கள் அம்மொழிகளின் இலக்கயத்தினை அறிவது மொழியாக்கங்கள் மூலம் தான். மொழிப்பெயர்ப்பாளர்கள் இரண்டு மொழிகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டியது அவசியமில்லையா!!! மொழிபெயர்ப்பு என்பது சுலபமானதாக பார்க்கப்படுவது கொடுமையானது. நேரடியாக எழுதுவதைக் காட்டிலும் மொழியாக்கத்திற்கு திறமையும், தேர்ச்சியும் கூடுதலாகத் தேவை என்ற அடிப்படை புரிதல் கூட இல்லாமல் புத்தகங்கள் அச்சில் ஏறுவதும், ஏற்றப்படுவதும் பெரும் சமூகச்சிக்கல் தான். சற்றேனும் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் பதிப்பகங்களும், மொழிபெயர்ப்பாளர்களும் செயல்பட வேண்டியது அவர்களின் கடமை. 

குழந்தைகள் மீது திரைப்படங்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் 💖

இன்று வெளிவரும் பெரும்பாலான தமிழ் படங்கள் குடுப்பத்துடன் பார்க்கக் கூடாதது. பெரியவர்களே பார்க்க தகுதியில்லாத படங்கள் தான் வெளிவருகின்றன. அம்மாதிரியான படங்களைக் கூட நாம் குடும்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். இதன் மூலம் பல மோசமான முன்னுதாரணங்களை குழந்தைகளுக்கு நாமே அறிமுகப்படுத்தும் அவலம் தான் நிலவுகிறது.

இதன் விளைவாக பெரியவர்களாகிய நமக்கே "நல்ல" திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் பொறுமை இல்லை. "விறுவிறு" என்று இருக்கும் படங்களையும், "மாஸ்" திரைப்படங்களையுமே பார்க்க விரும்புகிறோம். அதுவே சலிப்புத் தட்டாது என்று நமக்கு நாமே சொல்லுக்கொண்டிருக்கிறோம். இம்மாதிரியான சூழலில் எனக்கு ஏற்பட்ட இரண்டு அனுபவங்களை பகிருகிறேன். 

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு இரவில் இணையத்தில் "அன்பே சிவம்" என்ற திரைப்படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். படம் முடிந்தவுடன் மகள் ஒரே அழுகை. என்னவென்று சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த இரவு அழுதுகொண்டே உறங்கினாள். முதன்முறையாக என் குழந்தையின் மேல் திரைப்படம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் கண்டேன். பெரிதாக கதை புரிந்ததா என்பது தெரியாது. ஆனால் ஏதோ உணர்வுகளை தூண்டியுள்ளது.

சென்ற மாதம் "The Way Home" என்ற கொரியன் திரைப்படத்தை இணையத்தில் காண துவங்கினோம். எப்போதும் போல தொடர்ச்சியாக பார்க்க முடியாமல் மீதியை மறுநாள் பார்க்க முடிவு செய்தோம். மறுநாள் இப்போதே பார்க்க வேண்டும் என்று மகள் கேட்டதால் அவளை பார்க்கச் சொல்லிவிட்டு நாங்கள் சமையலறையில் வேலைப்பார்த்துக் கொண்டு இருந்தோம். திடீரென பெரும் அழுகையுடன் வந்து கட்டிக்கொண்டு "என்னால தனியா பாக்க முடியல. அப்பறம் சேந்து பாப்போம் ம்மா," என்றாள். 

  

மேற்குறிப்பிட்ட இரண்டு சம்பவங்களும் "அழுகை" என்ற உணர்ச்சியை குழந்தைக்கு தூண்டியது மட்டுமே தாக்கம் என்றில்லை. சந்தோஷமான உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் நல்ல திரைப்படங்களும் உண்டு. எவையெல்லாம் உண்மையில் சந்தோஷம் என காட்டும் திரைப்படங்கள் உண்டு. மகிழ்ச்சியின் பல்வேறு வடிவங்களை காணமுடியும். சமீபத்தில் தமிழில் வந்த "பறந்து போ" மாதிரி.

எனினும் பிறரின் இடத்தில் தன்னை நிறுத்தி பார்ப்பதும், அவர்களின் வலியை நம் வலியாக உணர்வதும் எவ்வளவு பெரிய தன்மை. அதனை "நல்ல" திரைப்படங்கள் போன்ற கலையால் நிச்சயம் செய்ய முடியும். 

#அன்பே_சிவம்    #the_way_home   #children_movies