சென்ற வார இறுதியில் டோமோயி நூலகத்தில் நடைபெற்ற ஒரு உரையாடலின் போது மாணவர்கள் அனைவரும் நாங்கள் சென்று வந்த ஒரு வழித்தடத்தினை ஒரு வரைபடமாக மாற்ற முயற்சி செய்து கொண்டு வருமாறு தெரிவிக்கப்பட்டது. அதனை தங்களின் எண்ணத்திற்கேற்ப, தங்களுக்கு பிடித்த மாதிரி செய்யலாம் என்று சொல்லியிருந்தோம். பரிசுகள் வழங்கப்படும் என்றும் தெரிவித்திருந்தோம். வரும் வாரத்தில் தான் குழந்தைகள் அதனை முடித்து வருவார்கள் என்று நம்புகிறோம்.
இந்த உரையாடல் முடித்து வந்த அன்றைய இரவு ஒரு வெள்ளைத்தாளினையும், ஒரு பென்சிலையும் எடுத்து வந்து பக்கத்தில் படுத்துக் கொண்டு எங்களது மகள் "இப்படி செய்யலாமா? அப்படி வண்ணம் கொடுக்கவா? ரோடு வளைவா வரையலாமா?" என்றெல்லாம் பல கேள்விகளை கேட்டுக் கொண்டே வரைபடத்தினை உருவாக்கத் தொடங்கினாள்.
சட்டென்று,
"அம்மா, நீ libraryல சொல்லிட்ட. எனக்கு மட்டும் இது easy ல"
"ஏன் அப்படி சொல்ற? எல்லாரும் வரைய முடியும். ஒவ்வொன்னும் வித்தியாசமா இருக்கும், அவ்வளவு தான்," என்றேன்.
"இல்ல ம்மா, வீட்ல எல்லா சந்தேகத்தையும் உங்கிட்ட கேட்டு கேட்டு செய்யறேன், என் friends எல்லார் வீட்லையும் இப்படி சொல்லி கொடுக்க முடியாது தெரியுமா?" என்றாள் முகம் வாடியபடு.
சரியான பதில் கிடைக்குமுன் எனக்கும் அந்த வருத்தம் தொற்றிக்கொண்டது. "ஆமாம் correct தான், அதனால தான் நம்மால முடியும்போதெல்லாம் நம்ம நூலகத்த திறந்து வைக்கிறோம்," என்றேன்.
"இருந்தாலும் எனக்கு இருக்கு மாதிரி அவங்களுக்கு இருக்காதுல?" என்றாள் வருத்தத்துடன்.
சரிதானே! ஒப்புக்கொண்டேன். கேள்விக்கு வேறு பதில் சொல்ல இயலவில்லை.
சமமான கல்வி என்பது சாத்தியமற்றது. அது ஒரு குழந்தையின் பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், வீடு, தெரு, அக்கம்பக்கத்தினர், உறவினர்கள், நண்பர்கள், சூழல் என பலவற்றை சார்ந்தே இருக்க முடியும். 😐
குறைந்தபட்சம், சமமான பாடதிட்டம் மட்டுமே வழங்க இயலும் என்பது தான் நிதர்சனம்! 😔
பின் குறிப்பு: மற்ற குழந்தைகளைப் பற்றியும் அவள் சிந்தித்தது அந்த கேள்வியின் பாரத்துடன் சேர்த்து சின்ன நிம்மதியையும் கொடுத்தது. சரியாகத் தான் வளர்ந்து வருகிறாள் என்று!
No comments:
Post a Comment